Verslag Serres Rally deel 3 (laatste deel)

Categories: Nieuws

Na de proloog is de toon voor de rest van de week meteen gezet. Het zou een week worden waar ik lang naar uit heb gekeken; Lange dagen, warm weer en moeilijk terrein. Dat klinkt wellicht wat vreemd maar voor mij is het de enige mogelijkheid om me voor te bereiden op de “grote” rally aan het einde van dit jaar. Hoewel het tempo een probleem blijft leer ik mijzelf en de motor elke dag weer beter kennen. Hierdoor kan ik steeds beter de grens van mijn eigen kunnen opzoeken en verleggen. Het gaat steeds beter maar ik moet er nog wel hard aan werken.

Het was voor mij onmogelijk alle proeven uit te rijden. Gelukkig was ik hierin niet de enige. Een aantal deelnemers had net als ik moeite met de moeilijkheidsgraad van deze rally. Door de vele technische stukken ligt mijn gemiddelde snelheid niet hoog genoeg.  Als je dan ook nog een paar keer verkeerd rijd verlies je veel tijd. Hoewel de Serres Rally geen Raid klasse kent was er wel de mogelijkheid om elke dag opnieuw te starten.

Hoogtepunt van de week was een proef met de naam “Waterroad”. Na de vele stenen eindelijk zand, veel zand. Iets waar er genoeg van was tijdens de Libya Rally.  Meteen merkte ik dat ik daar veel geleerd had.  Ik had er veel plezier in, de kilometers schoten onder mijn wielen door en met de vele hoogteverschillen en bochten leek het soms wel een achtbaan. Met genoegen denk ik terug aan de momenten dat ik iets te hard op bochten af kwam kon corrigeren en met een ruk aan de gashendel weer het juiste spoor kon vinden. Echt veel risico’s heb ik niet genomen tijdens de rally maar het scheelt als er een Oostenrijker achter je aanzit die  sneller is dan ik maar die niet kan navigeren. We hadden bij de start van de proef al afgesproken dat ik voor zou rijden. Hij zou simpelweg volgen. Ik weet niet waarom maar je neemt dan gewoon wat meer risico dan ik anders zou doen.  Erg leerzaam.

Het dieptepunt van de week had ik de allerlaatste dag. Op het programma stonden 2 proeven. Proef 9 van 110 kilometer en proef 10 van 108 kilometer. Proef 9 was ik goed begonnen. Ik merkte dat ik beter ben gaan rijden dan het begin van de week. Wel gaan de dagen tellen. Het is erg moeilijk om steeds weer te herstellen na een dag rijden.  Na de tankstop was ik net op tijd bij de start van de laatste proef van de week: Proef 10.

De organisatie gaf aan dat ik ook terug mocht naar het bivak maar ik wilde ondanks alle pijntjes en vermoedheid per se de laatste proef starten en uitrijden.  De eerste kilometers gingen erg goed totdat ik (dat wist ik op dat moment nog niet) de weg kwijt raakte en op een stijle helling onderuit ging en vast kwam te zitten in een door het regenwater uitgesleten geul vol losse stenen.  Het was bloedheet en na ( ik denk) een minuut of 10 kon ik mijzelf en de motor bevrijden door vol gas in de eerste versnelling de stijle helling op te kruipen. Uitgeput kwam ik boven waarna ik merkte dat mijn water op was. Damn. Niet fijn als je nog 90 kilometer moet bij 35 graden. Ik besloot het pad te volgen en na enkele kilometers kwam ik uit bij een T-splitsing met een geasfalteerde weg.  Er stonden veel bandensporen in het zand voor de kruising maar de T-splitsing kwam niet voor in het roadbook. Ik besefte dat ik verkeerd zat. en schijnbaar was ik niet de enige. Twijfel. Wat moet ik doen? Wat kan ik doen en wat is verstandig? Een kwartier heb ik staan nadenken.. Terug en de goede weg zoeken of terug naar het bivak. Ik koos uiteindelijk voor het laatste. Ik was het totaal niet eens met mijn eigen beslissing en onderweg naar het bivak heb ik mijzelf vervloekt. Wat doe je? Stoppen? Je bent hier toch om te rijden? Halverwege ben ik langs de kant van de weg gestopt en overwoog serieus om terug te keren en de klus af te maken. Ik deed het niet maar koos uiteindelijk voor mijzelf.  Wat baalde ik van mijzelf, maar de keuze die ik maakte was de juiste. Ik had geen water meer, de versnellingsbak had  al enkele dagen serieuze problemen (metaal in het oliefilter), Ik was echt helemaal leeg en het werd al laat.

Dit was de Serres Rally.

Ik heb geleerd, afgezien, plezier gehad en genoten tijdens de Serres Rally. De organisatie was erg goed. De dagelijkse service van het Rallymaniacs / Wim motors team was uitmuntend. Hiermee is de Serres Rally voor mij een geslaagde week geweest die ik niet snel zal vergeten.

Marcel, Henk, Frans, Erik, Clint en Wim; bedankt voor de mooie en leerzame week!