Nieuws

Verslag OTR Lichtenvoorde

Categories: Verslagen

Hoe zal het zijn? Is de gedachte die me de afgelopen dagen veelvuldig door het hoofd schoot. Na naar men zegt de 2 zwaartste off-road ritten achter de rug te hebben is het tijd voor wat anders; singletrack (smalle paadjes) paden door het bos, zandwegen en de akkers waar rond deze tijd de mais wordt geoogst. Het is weer spannend.

Op naar Lichtevoorde! De motor staat weer op de trailer en na een laatste slok koffie stappen we in de auto. Het is bijna routine werk geworden. Het inladen van alle spullen gaat steeds sneller. Voor ons ( natuurlijk met Melvin) ligt een rit van 170 kilometer.
Na 2 keer naar hetzelfde streek gereden te zijn voelt het bijna alsof we verkeerd rijden.
Als we het terrein van de plaatselijke motorcrossclub oprijden lijkt het drukker dan ooit. Overal staan busjes, campers en auto’s met motoren. Ik heb er weer zin in. Op de website van de organiserende club hadden we al begrepen dat het er ook erg gezellig zou worden. Het is half 10 maar heb nu alweer bijna zin in een lekker biertje. Maar eerst moet er gereden worden. Snel de motor door de keuring en omkleden.
Deze rit bestaat eigenlijk uit 2 verschillende ronden. Vlak na de start kun je kiezen welke kant je opgaat. Zo is het een stuk rustiger op het parcours. Het is weer even wennen maar het ritme zit er aardig snel in. Ik heb geleerd! Een ronde is ongeveer 30 kilometer. Vandaag heb ik met mezelf afgesproken dat ik 3 ronden ga rijden. Dat moet haalbaar zijn. De bospaden, zandwegen en akkers wisselen elkaar snel af. Ook hier is alles goed geregeld met veel vrijwilligers die ervoor zorgen dat je niet onder een auto komt op de verschillende kruispunten.

Hoe de eerste ronde ging? Nou best goed eigenlijk. Geen grote problemen gehad en ik had er veel plezier in. De kilometers vlogen voorbij en voordat ik het wist was ik aan het einde van de ronde. Hier lagen nog wel een uitdaging in de vorm van een crossbaan. Hoewel mijn ervaring met crossbanen nogal beperkt is ging het me redelijk goed af.
Een kleine uitdaging kwam er in de vorm van een steile heuvel. Die zag ik pas vrij laat omdat ik stopte om even naar Melvin te zwaaien. Hij stond tussen het publiek weer klaar met de camera. Omdat ik vrijwel voor de heuvel stopte was mijn aanloop erg kort. Gas open en gaan. Ik kwam netjes boven.

Snel wat eten en op voor de tweede ronde. Na de eerste ronde links op de splitsing ditmaal ga ik ditmaal rechtsaf. De snelheid op de zandwegen en op de maisvelden gaat omhoog. Ik leer steeds beter om ver vooruit te kijken. De 2 valpartijen in Havelte waar ik dit dus niet (goed) deed waren een pijnlijke maar goede leerschool. De zandwegen worden veelvuldig afgewisseld met smalle paadjes door het bos. Door de vele motorrijders is het pad veranderd in een smalle geul. De kunst is om in de geul te blijven. Het is een goede evenwichtsoefening.

Op naar de derde ronde. Het is vijf voor twee als ik wordt toegelaten tot het parcours. Vlak na deze start stond Melvin om me te wachten. Snel even wat drinken. 5 minuten later komen de vrijwilligers in hun rode hesjes aanrijden. Het is de veegploeg. Zij zorgen ervoor dat er niemand op het parcours achterblijft. Ze wenken me om te gaan rijden. Dit gaat leuk worden want ik moet ze voorblijven. Zij rijden echter veel sneller dan ik. Een leuke uitdaging. Als een opgejaagde vos vlieg ik voor mijn gevoel over de baan. Soms hoor ik de motoren van de veegploeg in de verte. Het rijden gaat super. Halverwege het parcours ben ik erbij. Ze rijden achter me maar laten me gaan. Uit het bos gereden rij ik een maisveld op. Op een gedeelte met diepe sporen gaat het mis. Ik kan niet in een spoor blijven en val om. Verdorie. Een rood hesje spreekt me aan en zeg dat ik maar moet stoppen. ” je bent moe en gaat fouten maken” Ik ben het niet met hem eens, hij weet immers niet dat ik gewoon nog niet zo snel rij. Moe ben ik ook niet echt. Een ander rood hesje overruled de eerste en zegt dat ik door mag rijden. Fijn. Ik start de motor en wil de motor in de tweede versnelling zetten om weg te rijden. Het voelt vreemd… Er klopt iets niet.. Als ik naar mijn versnellingspedaal kijk zie ik wat het probeem is. Het pedaal is onder het motorblok gebogen. Ik kan niet meer schakelen. Hoe kan dit? We zullen het nooit weten. Misschien wat geraakt in het bos? Ik moet stoppen en baal als een stekker. Een rood hesje is bereid om als gids te fungeren en brengt me terug naar de crossbaan, het eindpunt van het parcours. Met 30 kilometer per uur rijden we terug. Eenmaal terug bel ik Melvin. Ik ben er al en vertel het verhaal onder het genot van een welverdiend….

Bekijk hier de foto’s