Nieuws

Verslag off-road Varsseveld

Categories: Verslagen

Tevreden over het verloop van de dag neem ik een slok van mijn biertje.
Met 126 kilometer op de dagteller ben ik tevreden. Het was een dag met veel modder, veel maisvelden en zandwegen.
Na een kilometer of 10-15 zit ik vast in een stuk maisveld waarvan de eigenaar een klein vocht probleem heeft. Zeg maar gerust muurvast. Ik krijg de motor met geen mogelijkheid in beweging. Door het proberen heeft het achterwiel zich als een mol ingegraven. Het zweet breekt me uit. best warm. Wat nu? Gelukkig zie ik 2 mannetjes van een jaar of 13 op me afkomen. Ik hoop dat ze me kunnen helpen. Terwijl 1 van de mannetjes opmerkt dat alle andere motorrijders achter mij niet durven en een stuk van het parcours afsnijden sta ik daar maar. De ander probeert te helpen. Een rubberlaars blijft in de modder achter als het mannetje een stap doet. Het gaat niet. Door het proberen verlies ik veel kracht die ik eigenlijk voor later wilde bewaren. Dan komt er hulp. Een vrijwilliger stapt van zijn motor en komt me helpen. Met vereende krachten tillen we de motor uit de diepe geul. Ik start de motor en al lopend probeer ik naar een droger stukje te komen. Het valt niet mee. Mijn laarzen zitten compleet vast in de prut en ik krijg ze maar met moeite los. Ik bedank mijn redder en stap op. Pffff Snel verder.

Het parcours is op veel plekken behoorlijk modderig en daardoor glad. Het rijden gaat goed. Het is grappig en interresant te zien dat elke rit weer zijn eigen charmes kent.
Wat mij dit keer opviel is dat je hier op een paar plekken een bakkie koffie kon doen langs het parcours. Gewoon bij een boer op het erf. Enkele tientallen meters eerder werd dit dan aangekondigd door een bord. KOEK EN ZOPIE OVER 5 MINUTEN of iets dergelijks.

Leuk om te zien was een klein mannetje met een bord WHEELIE in zijn handen. Ik denk niet dat er veel mensen op zijn vraag zijn ingegaan. Het kereltje met veel te grote helm op stond vlak voor een druk kruispunt. Het tweede rondje was het mannetje dan ook in geen velden of wegen meer te bekennen.

Deze dag probeer ik zoveel mogelijk staand te remmen en te schakelen. Het schakelen gaat aardig maar het remmen is lastig. De voetrem voor het achterwiel is erg gevoelig en het achterwiel blokkeert snel. Kunst is om de ondergrond te lezen en daarop met passende kracht op het pedaal te remmen. Volgende keer weer verder oefenen.

Al rijdend over een maisveld met een landweg er naast merk ik een groep mensen op.
Ook zijn er oranje zwaailichten te zien. Als ik nader zie ik wat er aan de hand is. Er is iemand gevallen. De motorrijder in kwestie ligt op een brancard. Op het landweggetje staat een ambulance. Dat ziet er niet best uit.

Het zet me wel aan het denken. Een ongeluk zit in een klein hoekje. Het eerste half uurtje rij ik wat rustiger. Later zoek ik mijn grens van mijn kunnen weer op. Ik moet wel want anders ga ik nooit beter rijden.

Vlak voordat ik de laatste kilometer op de crossbaan ga afleggen bel ik Melvin even op.
“Ik kom er aan” We hadden afgesproken dat ik even zou bellen. Zo weten Melvin, Jeffrey en Linda dat ik er aan kom en kunnen ze de camera pakken. De crossbaan lijkt wel met groene zeep ingesmeerd. Ik glij alle kanten op. Het gaat een paar keer bijna mis maar ik kan val niet. Daar staan ze, bovenop een grote heuvel. Ik heb geen tijd om mijn hand op te steken. Even later tref ik ze naast de crossbaan. Door de verhalen die ze me vertellen over wat er allemaal mis kan gaan op de baan begrijp ik dat ze een goed plekje hadden.

Snel wat eten. Melvin gaat de motor even tanken bij de auto. 3 rondjes gaat niet lukken.
Het parcours sluit een bepaalde tijd en daarvoor moet je dus gestart zijn. Heel erg vindt ik het niet. Het parcours is best zwaar dus 2 rondjes is ook goed.
De tweede ronde gaat voor mijn gevoel wat minder snel dan de eerste. Ik ben minder geconcentreerd en al die motoren maken het terrein er niet beter op. Enigzins vermoeid begin ik aan de afsluitende ronde op de crossbaan. Het gaat lekker. Dan maak ik een klein foutje en lig ik in de prut. Snel til ik de motor op en ga verder. De verschillende springheuvels voelen goed aan. Volgende keer wat harder over die dingen. Misschien gebeurt er iets magisch…

Mijn wekelijkse dankwoord gaat deze keer naar Melvin, Jeffrey en Linda.
Bedankt voor jullie aanwezigheid. Het was gezellig!

Foto’s van deze rit zijn te vinden hier te vinden.

Volgende week gaan we na een aantal off-road dagen in de Achterhoek naar Eindhoven.