<>

EAO

Voor de Africa Eco Race heb ik mij aangesloten bij het EAO team van Martin Fontyn.

Met zijn jarenlange ervaring in de rallysport kan ik mij geen beter team wensen.

Meer weten over EAO?

logo eao transparant zwart klein

113Online

113Online is het goede doel waar Mark de rally voor gaat rijden.
Het doel is natuurlijk om zoveel mogelijk geld in te zamelen.
Maar waarom dit goede doel?

Naar de 113Online website

Help mee!

Wil je meewerken aan dit project?

Kijk welke mogelijkheden er zijn om sponsor of partner te worden. Er zijn verschillende mogelijkheden om uw bedrijf te verbinden aan dit project!

Meer informatie

Verslag Off-road Markelo

Categories: Verslagen

Vandaag staat de 5 heuvelen off-road rit op het programma. Het lijkt een beetje eentonig te worden maar ook deze off-road rit vind plaats in de Achterhoek. De ronde telt dit keer rond de 55 kilometer. Ik wil er 2 gaan rijden. Deze keer mee: mijn broer Paul met zijn vriendin Georgette. Erg gezellig. Het weer zit weer mee, rond de 8 graden met een lekker zonnetje. Er heerst een gezellige drukte op het tot parkeerplaats omgetoverde weiland. Overal staan mensen motoren uit te laden en hoor je het geluid van talloze motoren alsof ze over grote afstand met elkaar proberen te praten. Elke keer weer verbaas ik me over alle vrijwilligers. Iedereen is erg vriendelijk en beleefd. Is dat Achterhoeks?

Ik heb mijzelf naast het rijden van 2 ronden vandaag niet echt een bepaald doel gesteld. Kilometers maken is de boodschap voor de dag. De motor start weer en ik begin aan de eerste ronde. Gelijk valt me op dat het parcours behoorlijk nat is. Dat belooft wat. Ik merk het meteen, voor me ligt een kleine crossbaan met een paar heuvels erin. Al glijdend en glibberend kom ik de baan over. Na de crossbaan zit het ritme er meteen goed in. Niks eerst een ronde rustig aan. Het gas moet er op omdat ik uit ervaring weet dat dat het beste is.

Op sommige maisvelden lijkt het alsof je over een pak sneeuw met een hard laagje erop rijd. Als de snelheid hoog genoeg gaat alles prima maar zodra je snelheid verminderd zak je erin weg en heb je een uitdaging. Het voorwiel zoekt dan zijn eigen weg en heb je als bestuurder niet veel meer te zeggen. Dat kost op zijn beurt weer veel kracht, waardoor je meer fouten gaat maken.

Het is een prachtig parcours. De paden zijn breed en afwisselend, De maisvelden lijken soms wel oneindig lang en ook hier hebben ze een verrassing ingebouwd in de vorm van een zandwinning. In het eerste stuk op de zandafgraving waan ik me in een Dakar etappe. Veel mul zand met vreemde hobbels. Ik begin me thuis te voelen. De motor begint zijn geheimen langzaam prijs te geven. Ik voel me stiekem een beetje gelukkig. Zonder fouten kom ik over dit stuk heen, niet wetende dat de echte verassing nog moet komen. Al snel veranderd de ondergrond van zand naar drassige zwarte grond. Het toegestroomde publiek hoopt natuurlijk om een mooie valpartij in de prut. Helaas, of toch niet? Verderop verlies ik heel even de macht over de motor in de diepe sporen. Daar ga ik. Met turnen zou ik nu hoge punten scoren op de afsprong. Gelukkig reed ik langs de zijkant van de enorme modderpoel en land ik op een droog stuk . Als ik opkijk ziek ik dat ik pal voor de fotograaf land die bijna elke rit aanwezig is om foto’s van iedereen te maken . Heb ik dat? Hij helpt me de motor recht op te zetten. Ik bedank hem en vervolg mijn weg. 22 kilometer op de teller. Nog veel te gaan. De spieren voelen goed en moe ben ik nog niet. Het telkens weer oprijden van de weg is best wel tricky geworden. Er ligt een laagje modder op het asfalt waardoor de weg wel een ijsbaan lijkt. Een paar keer breekt de achterkant uit maar ik kan corrigeren.

Het valt me op dat er bij verschillende boerderijen waar het parcours langsgaat groepjes mensen gezellig een borrel doen en genieten van alle motoren. Er staan kinderen te zwaaien en als ik kan zwaai ik terug. Leuk om even een glimlach op de gezichtjes te toveren. Op een rustige asfaltweg wordt mijn oog getrokken door een op karton geschreven boodschap: WHEELIE!. Vervolgens staan er borden om je te vertellen hoe ver je op het achterwiel hebt gereden. Achter het 50 meter bord zitten een paar jochies van een jaar of tien in een van een stuk plastic gebouwd tentje. Ik wil ze niet teleurstellen en trek het gas open. Na 75 meter vind ik het welletjes en laat het voorwiel weer contact maken met de weg. Niet dus. Een echte wheelie maken kan ik niet. Een paar meter lukt wel maar daar blijft het bij. Natuurlijk wil ik ze niet teleurstellen dus steek ik mijn hand op als ik ze passeer. Ze zwaaien en schreeuwen me toe. Geinig.

De tweede ronde gaat beter. Ik kan me goed concentreren en omdat ik nu beter weet wat er gaat komen rij ik sneller. Paul en Georgette staan me op te wachten bij de zandwinning. Met foto en videocamera in de aanslag wachten ze me op. De modderpoel is door 800 motoren een hel geworden van 100 meter lang en 20 meter breed. Er staan quads vast in de genadeloze modder. Een paar motorrijders worstelen in de bagger. Gelukkig kies ik een goede route. Als ik er bijna doorheen ben zie ik ze staan. Gehaald! Ik stop en blijf even kijken. Er vallen veel motorrijders. Het streelt mijn echo.

Enigszins vermoeid maar voldaan proosten we met het traditioneel geworden biertje op een geslaagde dag. 110 kilometer, 20 kilometer meer dan vorige keer.

De volgende rit zal 11 november plaats hebben in Varsseveld. Een ronde gaat over ruim 60 kilometer. Eens kijken of er 3 ronden in zitten…

Paul en Georgette, bedankt voor de gezellige dag en voor het maken van foto’s en filmpje.