Nieuws

Verslag Off-road Eindhoven

Categories: Verslagen

Het is stil om me heen. Even een klein moment dat ik geen andere motoren hoor.
Ik krijg een brok in mijn keel als ik verlang naar het leven zoals het ooit was. Aan de rand van de tankbaan in Oirschot kijk ik uit over de uitgestrekte weilanden. Ik ben kapot, zowel fysiek als mentaal. Het zit niet mee vandaag, het terrein is zwaarder dan ik ooit meegemaakt heb en tussen m

ijn oren lukt het me niet om me te concentreren op het rijden. Ik rust nog even uit en besluit dan om weer verder te gaan. Het regent zachtjes als ik de motor start. Pas 16 kilometer gereden en nog 25 voor de boeg. Het gaat gewoon niet vandaag. De knop in mijn hoofd die ervoor moet zorgen dat ik hard ga rijden zit vastgeroest. Laag in de derde versnelling ploeg ik door het enorm mulle zand. Ik mis de snelheid die het rijden juist gemakkelijker moet maken.

Het begon vanmorgen op de crossbaan de Landsard in Eindhoven. De eerste keer dat ik hier was lag de temperatuur zo’n 20 graden hoger dan nu het geval is. Nu is het er nat en modderig. Al snel merk ik dat de baan erg zwaar is en hoop ik dan ook dat het hier bij blijft.. Dat is dus niet zo. Vrijwel meteen rij ik de tankbaan op. Zo mul heb ik het zand nooit eerder meegemaakt. Mijn rijtechniek is niet opgewassen tegen deze omstandigheden. Het kost veel energie en al snel zit ik er doorheen. De eerste 10 kilometer alleen maar mul zand met diepe sporen zover het oog reikt. De afgelopen weken dacht ik vooruitgang te hebben geboekt maar vandaag lijkt het wel alsof ik voor het eerst op de motor zit.

Na 12 kilometer eindelijk een klein stukje asfalt maar meteen moet ik de crossbaan van Oirschot op. Het hele bos rond het terrein is afgezet met linten. Het lijkt wel een doolhof. Dit gaat beter en vrij soepel kom ik over dit terrein heen. Als ik het terrein verlaat en ik een bocht naar recht neem zit ik meteen weer op een tankbaan waarvan ik het einde niet eens kan zien. Oh nee, niet nog meer denk ik bij mezelf. Wel dus. Ik trek het niet langer. Het is zo vermoeiend. Toch zet ik door en probeer mezelf bij elkaar te houden. Af en toe probeer ik uit pure frustratie harder dan ik durf het zand te lijf te gaan. Ik geef het op als ik een paar keer bijna onderuit ga. Dan maar weer rustig gaan rijden en proberen te concentreren. Gelukkig, het einde van de tankbaan is in zicht. Na een paar kilometer over asfalt gereden te hebben duik ik een bos in. Het gaat echt niet meer en besluit dat ik het bij deze ronde laat. Noem het een bad off-road day. Het voelt aan als falen en ik kan het mijzelf bijna niet verkopen. Een tweede ronde zal ik wel uit kunnen rijden maar het gevaar op fouten en nog meer valpartijen doen mij toch besluiten het niet te doen.

Ik herken het bos. Hier heb ik in augustus les gehad van Enduro kampioen Hans Vogels. Ik heb hem vandaag al 2 keer langs zien komen. Het bos bestaat uit hele diepe kuilen waar men ook met 4×4 auto’s kan rijden. Het bospad is een diep spoor uitgesleten in de dikke vochtige klei. Het is er erg glad maar ik weet dat ik nu bijna bij het startpunt ben. Het geeft me wat extra energie en zonder al teveel problemen rij ik de crossbaan op voor de laatste meters. Ik kan niet meer en baal enorm. Deze dag had ik me heel anders voorgesteld. Zelfs het biertje dat Melvin (wie anders?) heeft gehaald smaakt voor geen meter.

Toch heb ik vandaag weer wat geleerd voor als ik straks de rally ga rijden. Het heeft alles te maken met mijn karakter, het doel dat ik wil halen en nog veel meer dat zich allemaal in mijn hoofd afspeelt. Het is ingewikkeld en moeilijk uit te leggen.

Ik laat het hierbij.

Melvin weer bedankt en komende zondag op naar Hengelo.
Ik hoop niet dat ze daar een tankbaan hebben….