<>

EAO

Voor de Africa Eco Race heb ik mij aangesloten bij het EAO team van Martin Fontyn.

Met zijn jarenlange ervaring in de rallysport kan ik mij geen beter team wensen.

Meer weten over EAO?

logo eao transparant zwart klein

113Online

113Online is het goede doel waar Mark de rally voor gaat rijden.
Het doel is natuurlijk om zoveel mogelijk geld in te zamelen.
Maar waarom dit goede doel?

Naar de 113Online website

Help mee!

Wil je meewerken aan dit project?

Kijk welke mogelijkheden er zijn om sponsor of partner te worden. Er zijn verschillende mogelijkheden om uw bedrijf te verbinden aan dit project!

Meer informatie

Verslag off-road dag Ruurlo

Categories: Verslagen

Ik schrik even als Rick zegt dat het -10 is in Ruurlo. Zo koud? Dat is best wel fris. Al rijdend laat ik mijn blik over de zilveren weilanden glijden. De lange schaduwen van een paar koeien maken het tot een surrealistisch plaatje. Het is een groot contrast met het geweld van de motoren dat me te wachten staat. Mijn neef Rick en ik zijn op weg naar Ruurlo waar het weer moet gaan gebeuren. Ik vraag mezelf af of ik het nog kan, het is immers 2 weken geleden dat ik op de motor zat.  Hoe verder we het naar het oosten rijden hoe hoger we de kachel in de auto moeten zetten. De lucht is strak blauw. Het belooft een mooie zonnige dag te worden. We halen de motor van de trailer en ik kleed me snel om. Ik heb er zin in maar voel me wel wat onzeker.

 

Als de motor door de keuring is neem ik afscheid van Rick. We spreken af voor later om samen een broodje te eten. Als ik over een stukje verharde weg richting het startpunt rij zie ik in de verte de oranje hesjes afsteken tegen het zandpad dat achter hen ligt. Ik laat  mijn startbewijs zien. Ik mag door. Meteen het gas er vol op. Ik voel de snijdende kou in mijn gezicht. De snelle start  zorgt ervoor dat ik de kou al snel niet meer voel. Hoewel ik rustig wilde beginnen zit het tempo er aardig in. De kilometers glijden onder de wielen door.  Het gaat lekker. De lange zandwegen worden net als in Lichtenvoorde afgewisseld door kronkelige paadjes door het bos en maisvelden waar geen maïskolf meer is te bekennen. Na een stukje over een verharde weg  wijzen de bordjes dat ik rechts moet een boeren erf op. Wat is dit nou weer. Als ik een grote schuur inrij zie ik aan beide kanten van me enorme tractoren staan. Het is net alsof ze slapen. Ik ben de enige in de schuur en kijk nieuwsgierig om me heen. Dat is nog eens reclame maken. Als ik de schuur aan de achterzijde verlaat rij ik een dicht bosje in. Aan het eind van het paadje moet ik ineens een steile bocht naar links nemen. Het doet me denken aan zo’n parkeergarage waar je voor je gevoel eindeloos omhoog draait voordat je bij een parkeerdek uitkomt. Als ik boven op de heuvel rij ziet ik hele groepen mensen staan. Ojee. Mensen die mijn andere verslagen hebben gelezen weten wat dat betekent!

Als ik aan het einde van de heuvel kom kijk ik recht naar beneden. SLIK. Dat is wel heel stijl!! Terug kan ik niet dus ik verzamel genoeg moed om de afdaling te wagen. Met mijn rechtervoet een beetje op de achterrem rij ik naar beneden. JAAA Ik sta nog. Snel maak ik genoeg snelheid voor de volgende heuvel. Pas als ik boven ben zie ik hoe de heuvel er aan de achterkant eruit ziet. Minder stijl dus snel naar beneden. Vol gas rij ik het erf af en de weg op YES dat was gaaf. Kon ik het haar maar vertellen. Ze zou trots op me zijn.

 

Ik ben minder bang om wat harder te rijden op de maisvelden en de mulle zandwegen. Het gaat sneller dan ooit. Het voelt goed. Zo goed zelfs dat ik de snelheid kan laten oplopen tot rond de 55 tot 60 kilometer per uur. Een heel verschil met de vorige offroad dag waar ik niet harder ging dan 40. Het kost me minder energie. Ik ben trots op mezelf. Als ik op mijn kilometerteller kijk zie dat ik bijna  aan het einde ben van het rondje van 45 kilometer. Voor me doemt een redelijk vlak zandpad op. Ik laat de snelheid oplopen tot 80 kilometer per uur. Wauw.

 

Na snel wat gegeten te hebben met Rick is het tijd voor een tweede rondje. Weer loopt de snelheid op. Het gaat erg lekker. Op een door een boer aangelegde crossbaan op een maïsveld durf ik zelfs het duel aan te gaan met andere rijders. Het is een machtig gevoel als je het gas opendraait en het achterwiel een poging waagt om me in te halen.  Tevreden maar enigszins vermoeid rond ik het tweede rondje af. Ik realiseer me dat het weer beter ging dan de vorige keer terwijl ik met Rick proost op een zeer geslaagde dag. Het ging zelfs zo goed dat ik niet ben gevallen. En toch heb ik mijn grenzen weer verlegd.

De zon gaat al weer onder als we naar huis rijden. De winter komt er aan.

 

Bij deze wil ik mijn neef Rick Schagen bedanken voor alles. Het was gezellig!

 

Als ik deze specifieke dag wil beschrijven met muziek: Luister dan naar Muse met Survive.