Nieuws

Verslag Off-Road dag Havelte

Categories: Verslagen

De dagen vliegen om, morgen op weg naar Havelte voor mijn tweede off-road dag in de voorbereiding naar de rally. Ik ben best een beetje zenuwachtig want ik weet wat er komen gaat. De eerste offroad rit vond plaats op het zelfde militaire oefenterrein. De afgelopen dagen heeft het behoorlijk geregend dus ik weet wat ik kan verwachten; meer energie vretend modder, diep

e sporen, een zwaar parcours. De dag voor de rit probeer ik zoveel mogelijk vocht binnen te krijgen om het er een dag later in een paar uur uit te zweten. Hoop dat het werkt.Vandaag gaat Melvin weer mee. Echt super dat hij huis en haard verlaat om weer een dag naast de baan op te treden als coach. In Havelte hebben we afgesproken met mijn goede vrienden Quint, Esther en de kleine Sonna. Zij zijn helemaal uit Hoorn gekomen om te zien hoe het er aan toe gaat op zo’n dag. Quint heeft zelfs speciaal Bestemming: Dakar reclameborden meegebracht. Fantastisch! Ik zal er een foto van op Facebook plaatsen. Het doet goed om vrienden om je heen te hebben. Het is alsof ik tijdens het rijden een hand op mijn schouder voel, een onzichtbare kracht van steun die me helpt deze rit en volgend jaar de rally te rijden.We zijn deze ochtend een half uur eerder vertrokken uit Hillegom. Zo kan ik op tijd de motor laten keuren. Mensen van de KNMV controleren op geluid, mensen van de organisatie controleren of de motor naar behoren werkt: doen de remmen het? klappen de voetsteunen in? zit er geen speling in de assen? Mooi, ik krijg een stempel op mijn inschrijfformulier. Snel door naar de inschrijftafel. Het is er rustig. Snel nog even een kop koffie. Daarna terug naar de auto om snel om te kleden. Quint, Esther en Sonna zijn ook gearriveerd. Fijn dat ze er zijn. Vanaf de auto is het een paar kilometer over ongeasfalteerde wegen en een stuk openbare weg naar het startpunt van het parcours.
Het eerste zand (modder) pad doe ik voorzichtig. Het is glad maar het deert me niet.
Bij het startpunt zie ik de anderen nog even. Zij zullen te voet het oefenterrein op gaan. Ik hoop ze later nog te zien. De kans is niet erg groot als je beseft dat het parcours 30 km lang is. Na een paar motiverende woorden ga ik. Met mezelf heb ik afgesproken om voorzichtig te beginnen. De eerste kilometers gaan redelijk goed. Ik merk dat de ervaringen van de vorige rit me helpen om beter te rijden. Het is natuurlijk nog verre van perfect maar het begin is er. Het parcours is erg zwaar. Op veel plekken is er een modderpoel over de gehele breedte van de baan. Vaak staan er wat mensen te kijken. Als ik maar niet val… Het gebeurt niet. Jammer voor jullie lezers, Nu heb ik een glimlach 🙂
Na een kilometer of 15 a 20 staan ze daar zowaar. Ik stop even om even wat te drinken. Dan is het weer tijd om verder te gaan. Ik moet voor 13:00 weer begonnen zijn aan mijn tweede ronde omdat dan het parcours gesloten zal worden. en ik wil voor de tweede ronde ook nog even pauzeren. Ik rij weg en merk in de eerste bocht meteen dat ik uit mijn concentratie ben geraakt door even te stoppen. Daar lig ik. Bij mezelf denk ik meteen, dat ga ik straks horen. Het rijden gaat redelijk gemakkelijk. Door verder voor me uit te kijken en in een hogere versnelling te rijden heb ik minder last van de diepe sporen in het drassige zand. Gas is alles vertelde Toine van Dijk me 2 maanden geleden. Het is waar. Maar het doen is een ander verhaal. Mijn rechterhand wil wel maar mijn hoofd werkt tegen. Het is zo onnatuurlijk. Af en toe gooi ik het gas er flink op. Alleen zo kom ik verder en leer ik meer. Het gaat hard. Ik val niet en leg sneller een grotere afstand af. Zie je wel! Maar het blijft lastig…In het laatste gedeelte zijn er een paar vervaarlijk uitziende modderpoelen. Ik wacht af en kijk hoe anderen de poelen doorkruisen. Tja, ik moet er toch doorheen. Verstand op nul en vol gas vlieg ik er doorheen. Ik val niet. Na een paar kilometer merk ik dat ik weer bij de openbare weg ben. Ik heb het gehaald. De eerste ronde is een feit. Dat voelt goed en ik merk dat mijn zelfvertrouwen is gegroeid. Bij het startpunt voor de tweede ronde staan de anderen. Even pauze, Melvin komt weer met een banaan, drinken en een energie reep. En een lekker broodje. Ik ben wel moe maar niet zo uitgeput als de vorige keer.Vol vertrouwen begin ik aan de tweede ronde. En daar gaat het dan ook meteen mis. De eerste 5 minuten lig ik er al 3 keer naast. De concentratie is weg en mijn energie ook. Na een korte pauze probeer ik me te herpakken. Het lukt. Ik kom weer in het ritme en rij meer ontspannen dan ik ooit gedaan heb. De kilometers vliegen voorbij. Ik ben trots op mezelf.Voordat ik het weet lig ik. Ik kijk om me heen en merk dat mijn motor 3 meter achter mij ligt te stomen door het natte zand op de uitlaat. M’n knie voelt niet goed. Er stopt iemand om te vragen hoe het gaat. Aardige vent. Ik zeg dat het wel gaat en til mijn motor op. Mijn knie is enorm stijf geworden en ik kan hem bijna niet meer buigen. Even flitst het door mijn hoofd dat ik de rit niet kan uitrijden met zo’n pijnlijke knie. Toch stap ik op. Even doorbijten. Dit moest natuurlijk gebeuren. Voor het eerst met een aardige snelheid op een recht stuk onderuit. Mijn zelfvertrouwen doet een stapje terug. Evenals mijn rechterhand. Langzaam kom ik weer in mijn ritme. Totdat ik weer op een zelfde manier van de motor afstap. Nu is het mijn rechterpols die even tegenwerkt. Nog een stapje terug. Toch ging dit tweede rondje erg lekker. Moe maar voldaan en trots op mezelf rij ik de camping op waar de anderen zitten te wachten. Melvin brengt weer een biertje. Proost!
Na nog even gezellig te hebben gepraat is het tijd om droge kleren aan te trekken. Het was weer een mooie dag. Conclusie van de dag. Het ging weer beter als de vorige keer: Meer kilometers gemaakt: (70), veel sneller gereden en minder vermoeid dan de eerste keer.
Eenmaal thuis even lekker op de bank liggen. De spieren zijn duidelijk aanwezig. Om half negen mijn favoriete serie op tv. Ik had de zender al opgezet, maar de vermoeidheid won…Melvin, Quint en Esther, bedankt voor jullie aanwezigheid en hulp!