De laatste training; Marokko.

Categories: Nieuws

Weken heb ik er naar uitgekeken, terug naar Marokko.
De duinen, hoe zou het zijn? Ik heb er veel over nagedacht en nu is het zover. Het is de tweede dag van de training. Vanmorgen vertrokken vanuit Erfoud en nu zijn ze in zicht. De grote duinen van Erg Chebbi doemen in de verte op als we met 80 kilometer per uur over de kale woestijn rijden. Het duinenveld van 20 bij ongeveer 5 tot 10 kilometer breed is onmiskenbaar te herkennen aan de oranje gloed die het zand geeft en het grote contrast die het heeft ten opzichte van de omliggende woestijn die bestaat uit een zand met daarop een laagje zwart gesteente. Een halve kilometer voor het duinenveld stoppen we. Martin Fontyn geeft aan dat we hier afbuigen en richting de duinen rijden. Eenmaal bij de uitlopers van het duinenveld aangekomen bereid ik mee even kort voor. Even mijn ogen dicht een zucht en een slik. Daar gaan we. Hiervoor ben ik naar Marokko gekomen. De duinen waar ik in april van dit jaar ook al voor stond maar het niet aandurfte om er met de motor in te gaan. De ervaring ontbrak. Nu sta ik er weer voor en nu gaat het gebeuren. Ik heb de ervaring nodig voor het grote avontuur over 7 weken. Ik moet weten hoe het is. Nu is het moment daar. Het gas gaat open en langzaam en behoedzaam rijden we het duin in. Altans dat probeer ik. Gespannen zit ik op de motor als ik over de eerste lage duinen heen rijd. Bij de tweede duin zit ik al vast, en nu? Het zand is zo ongelooflijk zacht. Dit gaat pittig worden. Het kost veel kracht om de motor weer uit het losse zand te krijgen. Het lukt en langzaam gaan we verder. De ene na de andere keer zit ik vast en moet de motor steeds weer optillen. Het kost veel kracht, heel veel kracht maar met de tips van Martin gaat het rijden steeds beter. Dit is het zwaarste dat ik ooit heb gedaan. Maar ik moet doorzetten van mijzelf. Het MOET. Langzaam krijg ik door hoe het moet, maar de kracht is weg.

De motor is zwaar. te zwaar voor mij. Ik kocht de motor met de kennis die ik toen had. Het was de juiste keuze. Maar voortschrijdend inzicht heeft mij het afgelopen jaar geleerd dat een motor zonder volledige rallykit handiger zou zijn. Ik weet het. Maar ik heb toen de keuze gemaakt voor deze motor. En op deze motor moet het gaan gebeuren het einde van het jaar. De motor is een stukje van mijzelf geworden. Tijdens de rally’s die ik in de voorbereiding heb gereden heb ik alles met deze motor gedeeld. Ik heb er op gevloekt en ik heb er een traan op gelaten tijdens de Libya rally in april toen ik over de lege kale vlakte van Lake Iriki reed en aan Hedda moest denken. In september heb ik de motor gesmeekt om mij over de steile hellingen van de griekse bergen heen te helpen. Ik heb hem bedankt als het lukte. Ik heb er op gegild van de kick die het gaf om met 110 over het voor mij zo betekenisvolle strand van Langevelderslag te rijden tijdens de opnamen voor het tv programma over 113Online voor Kruispunt TV.

Ik blijf het proberen, het rijden gaat steeds beter. Opgeven is er niet bij. Hoewel ik af en toe moet rusten ben ik vastbesloten om zelfstandig het duin uit te komen. Eenmaal aangekomen op een mooie duintop (de foto staat op Facebook) wint de aandacht die het prachtige uitzicht vraagt het even van de oververmoeidheid. Het is prachtig en even kan ik de pijn in mijn spieren vergeten. Het duinenveld is net een achtbaan. Zeer stijl omhoog en proberen met precies de juiste snelheid het voorwiel over de top van het duin te zetten. Je weet niet wat er achter zit. Te snel eroverheen en je riskeert dat je geblesseerd raakt of zelfs iets breekt. Te langzaam en je zit vast in het duin hetgeen weer kracht kost om de motor los te krijgen. Het is spelen met het gas en de koppeling. Het went. Als ik later op de motor van Martin de duinen uit rij ben ik ondanks de vermoeidheid tevreden. Op eigen kracht ben ik de duinen aangekomen. Nooit eerder ben ik fysiek zo diep gaan als deze dag. Ik ben er best trots op. Nu ik dit stuk schrijf moet ik denken aan de testimonial die 113Online directeur Jan Mokkenstorm schreef voor deze website. Hij schreef het volgende: “De moeilijke weg naar Dakar kun je zien als de weg van depressieve en wanhopige mensen. Het verschil zit hem erin dat je bij de Rally onderweg af en toe kunt rusten; dat er een team van supporters en techniek om je heen is; en dat de weg een einde met bloemen en champagne kent.”

Dit citaat doet me denken aan de dag dat ik door de duinen van Erg Chebbi mocht rijden. Het duinenveld is als een veld vol hindernissen. Met de juiste hulp kon ik deze hindernissen overwinnen en kon ik zelfstandig het duinenveld verlaten; voor mij was het een overwinning met bloemen en champagne alleen nu in de vorm van een koud glas cola.

De duinen van Erg Chebbi staan voor mij dan ook symbool voor hetgeen 113Online doet.

Ik heb veel geleerd afgelopen dagen. Al deze ervaringen neem ik mee naar de Africa Race.
Martin Fontyn en Maarten Collin wil ik bedanken voor de fijne dagen.