Dat was het dan

Categories: Nieuws

Het is perfect. Alles staat er goed bij. De motor heeft een mooie plek gekregen in het midden van Murphys Law. Het zweet staat op mijn rug. Het is niet handig geweest om de motor op het laatste moment pas naar Murphy’s Law te brengen. Gelukkig heb ik de motor kunnen starten met hulp van de buurvrouw. Een touw tussen de motor en de auto deed de motor weer tot leven brengen. Mijn motor, Ik heb het geluid 3 weken moeten missen. Het klinkt vreemd maar ik voelde me als herrenigd. Even later staat de motor binnen.

Het is half 2. Door de vertraging moet ik opschieten. Er moet nogal wat gebeuren. Snel beginnen.
Dan komen Niels en Sasja binnen. Ze zijn op tijd gekomen om het cafe in een mini bivak om te toveren. Met vlaggen en banners van de Africa Eco Race voel ik me thuis, zoals het bivak tijdens de rally twee weken lang mijn thuis was. Het was Niels die mijn stem was tijdens de rally en iedereen bediende van het laatste nieuws. De tijd vliegt en voordat ik het weet is het 14:00 uur. Angstvallig houd ik de voordeur in de gaten. Gelukkig. Er komen mensen binnen. Alles is op tijd klaar. Nu ik nog. Snel loop ik de planning nog eens langs. O.k. Laat maar komen. Het is al aardig druk als Viktor Staudt binnenkomt. Hij is helemaal uit Italie overgekomen om het feestje bij te wonen. Hij vraagt me wie het geheel gaat introduceren. Viktor wil het doen. Het is me een eer. We spreken om 15:00 af bij het podium. Het is de tijd voor de introductie van de middag. De spanning in mijn lijf is enorm. Het is vijf over drie als ik nog even snel een ontspannend sigaretje wil gaan roken. Te laat. Viktor staat voor het podium. De middag gaat beginnen. Het is inmiddels nog voller geworden. Het stelt me gerust. Viktor krijgt iedereen stil door zijn verhaal te vertellen. Iedereen luistert en zwijgt. Het verhaal van Viktor maakt diepe indruk op iedereen. Ik zie het aan de gezichten in de zaal. Dan is het mijn beurt. Ik ben overdonderd door de opkomst. De zenuwen gieren door mijn keel en heb moeite om de microfoon op een normale plek onder mijn mond te houden. Ik laat het los. Weg met de spanning en geniet. Het is moeilijk. Dit is het. Hier leefde ik naartoe. De bevrijding.

Dan is het tijd voor de korte film die ik maakte. Twee jaar lang wist ik precies wat er zeker in moest komen: de foto van Hedda aan het einde. Iedereen moest zien dat ik dit voor Hedda deed. Het is belangrijk. Ik kan het niet onder worden brengen. Te ingewikkeld.

Als ik op het podium bezig ben komt mijn familie naar me toe met een groot cadeau. Een levensgrote ingelijste foto komt onder het inpakpapier vandaan. Wauw. Het is een tastbaar bewijs van de rally die ik heb gereden. Het doet me realiseren wat dit project allemaal tot stand heeft gebracht. Ik ga het een mooi plekje geven zodat de herinneringen nooit ver weg zijn.

Na een laatste kleine inzamelingsactie heeft het bedrag de voor mij belangrijke hoogte van over de 16.000 euro bereikt. 16.041 euro schrijf ik met een gevoel van trots op de grote cheque. Dan is het tijd voor uitreiking van de cheque aan 113Online directeur Jan Mokkenstorm. Zijn prachtige woorden laat ik gelaten over mij heen glijden. Uit de handen van Lucy Stut ontvang ik een prachtige bokaal in de vorm van een motorcrosser. Geweldig!

Dan realiseer ik me dat ik iets ben vergeten. Voor de rally heb ik 3 shirts laten maken met alle sponsoren en natuurlijk het logo van 113Online. (zie de foto’s) Een van deze shirts wilde ik aan 113Online schenken, 1 wilde ik zelf houden en de laatste wilde ik gaan veilen. Laat ik dat laatste toch helemaal vergeten. Ik begin met 50 euro, hopende dat iemand het shirt wel wilde hebben en ik niet voor joker zou staan. Het bedrag loopt op. Ik krijg plezier in het spelen van veilingmeester. Er kan 250 euro worden bijgeschreven op het totaal. Het shirt dat ik de laatste etappe van de rally droeg gaat naar Niels Hatzmann van Dutch Rally Press.

Dan zijn de formaliteiten voorbij. Het is erg gezellig, en het is tijd voor een verdiend biertje. Nu ben ik pas echt ontspannen en kan ik ook echt ontspannen.
Het is fijn zoveel mensen samen te zien die me dierbaar zijn. Vele mensen die bewust of onbewust een rol hebben gespeeld in het project zijn vanmiddag gekomen.

Als ik later thuis op de bank zit moet ik even bijkomen. Wat een ervaring. Wat een dag. Wat een een project. Ik ben moe gestreden, maar tevreden. Nu ga ik uitrusten en nadenken over het project. Alle herinneringen ga ik 1 voor 1 een plaatsje geven in mijn hart.

Met het hoofd geheven ga ik de toekomst tegemoet.

Mijn dankbaarheid aan iedereen kan ik niet zomaar in woorden uitdrukken. Daarom:

BEDANKT voor alles!

Dit was Bestemming: Dakar.

Misschien tot ziens…